به خودت سخت نگیر...!

نمیگم بارون میاد خیس میشی

 نمیگم برف میاد گوله میشی

یا که از اون بالا می افتی تو حوض نقاشی

دیگه دونه نمیپاشن ادما رو پشت بوما

میمیری از گشنگی زیر بارون توی سرما

هر جا که دونه دیدی نیای پایین

دیگه عاشق نداریم روی زمین

هر جا که دونه باشه دامه و بس

میگیرن میندازنت توی قفس

دیگه عاشقا نمیگن عاشقن

چونکه روحشون شده اسیر تن

فقط توی قصه ها پیدا میشن

اوناکه برای تو دون میپاشن

گنجشکک اشیمشی دیگه پیش من نیا

دیگه حتی رد نشو از آسمون شهر ما

نمیگم بارون میاد خیس میشی

 نمیگم برف میاد گوله میشی

میدونی شکارچیا میدزدنت

میبرن توی قفس میندازنت

برو گنجشک کوچولو اما بدون

که منم یه روز میام تو قصتون...                                  

شب سلیس است و یکدست و باز     

شمعدانی ها                  

و صدا دار ترین شاخه ی فصل ماه را میشنود

پلکان جلو ساختمان               

در فانوس به دست               

و در اسراف نسیم              

گوش کن جاده صدا میزند از دور قدم های تو را  

چشم تو زینت تاریکی نیست              

پلک ها را بتکان کفش به پا کن و بیا            

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد 

و زمان روئ کلوخی بنشیند با تو            

و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطره آواز به خود جذب کند

پارسایی است در آنجا که تو را می خواند           

بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه عشق تر است 

یک دل قلابی

یک دل خیلی بد

چقدر می ارزد؟

من که هر جا رفتم

 جار زدم

شده این قلب حراج

بدوید

قیمتش یک لبخند

به همین ارزانی

******

هیچ وقت اما

هیچ کس قلب مرا قرض نکرد

هیچ کس دل نخرید

********

    با تو ام¸با تو خدا

پس بیا این دل من مال خودت

من که دیگر رفتم اما

ببر این دل را

دنبال خودت

میرویم تا دوباره ۹ماه بالاجبار بیاموزیم تنها برای سه ماه با کمال میل فراموش کردن!   چه هیجان انگیز است نه؟؟؟؟؟ 

البته از یک دانش آموز با هوش و استعداد ایرانی این حرفها بعید است!!!! شما این گونه نباشید...                                                                    

 برای تمام دانش آموز با هوش و استعداد ایرانی سال تحصیلی پر از زنگ تفریح آرزو مندم!

البته با این نظام آموزشی کهن ما که مانند فرهنگمان(!) از اجدادمان به ارث بردیم درس خواندن بسی شیرین است!  

 به امید آن روز که رئیس آموزش و پرورش که دیگر آن زمان باید از نوادگان شکوفه های ۷ ساله ما باشد بالاخره به کهن بودن نظام آموزشی ما پی ببرد و آن را تقدیم موزه کند امسال نیز به مدرسه میرویم.

                                                      و دست منبسط نور روي شانه آنهاست          

                                  نه وصل ممكن نيست                                                        

                                                                            هميشه فاصله اي هست                

                دچار بايد بود                                                                                             

                                                     وگرنه زمزمه حیرت میان دو حرف                                           

                                                                                              حرام خواهد شد                 

                 و عشق صداي فاصله هاست                                                                                  

                صداي فاصله هايي كه غرق ايهامند                          

نه                                     صداي فاصله هايي كه  مثل نقره تميزند         

                                                 و با شنيدن يك هيچ ميشوند كدر        

خيلي وقته از تو حرف بقيه بويي از من نمياد¸خيلي وقته خودمو ندیدم

دلم مي خواد آينه ها رو بشكنم¸تصوير خودمو از صفحه روزگار خط بزنم تا ديگه دلتنگ نباشم.

خيلي وقته نقاب رو صورتمه خيلي وقته كه تو چشمام صداقتو نديدم

كاش مي شد پيداش كرد¸ كاش ميشد دوباره زنده شم

بشم همون بچه اي كه صداقت تو چشماش برق ميزد و پاكيشو ميشد تو آينه ديد....

ولي حالا نه ميشه آينه هارو شكست و نه ميشه خودمو خط بزنم

فقط بايد دنبال خودم بگردم ¸بين اين همه آدم¸شايد يه روزي خودمو پيده كردم. پاك پاك....

تولد دوباره من زمانی شروع شد که در پانزده سالگی تصمیم به خود کشی گرفتم .بدین ترتیب وارد آزمایشگاه شیمی مدرسه شدم، رنگش را نگاه کردم و مزه ی احتمالی اش را در زیر زبان ذهنم مزه مزه کردم .سپس آن را بو کردم ، در تین لحظه ناگهان جرقه ای از آینده در ذهنم در خشید و سوزش آن را در گلویم احساس کردم و توانستم سوراخ ایجاد شده در درون معده ام را ببینم ، احساس آسیب آن زهر چنان حقیقی بود که گویی به راستی آن را نوشیده بودم . سپس ، مطمئن شدم که هنوز این کار را نکرده ام . در طول چند لحظه ای که آن لیوان را در دست گرفته بودم و امکان حضور مرگ را می چشیدم با خود فکر کردم ؛ اگر شجاعت کشتن خودم را دارم ، پس شجاعت ادامه دادن زندگی ام را خواهم داشت !

اكنون تو با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم ميزنم كه با هر نفس گامي به تو نزديك تر ميشوم . اين زندگي من است.